c o o l b i e Я e

ห้าปี....

ห้าปีแล้วเหรอเนี่ย ...

คนที่ไม่เคยออกนอกประเทศเลยซักครั้งกว่า 22 ปีในครั้งกระโน้นด้วยโรคกลัวเครื่องบินอย่างบ้าบิ่น ... การขึ้นเครื่องบินครั้งที่สองในชีวิตของเขานั้น ใครจะไปรู้ว่ามันคิือการบินสู้อิสรภาพที่เขาใฝ่ฝันนักหนา และออกจากแผ่นดินไทย อันแสนจะน่าเบื่อ .. ที่สุด ...เพื่อมาใช้ชีวิตในเกาะเล็กๆในทะเลจีนใต้ ด้วยเหตุผลเดียวคือ รายได้ที่เหมาะสมกับสิ่งที่เขาได้ร่ำเรียนมาตลอดห้าปีในรั้วมหาลัย ... และ มันคงทำให้ฝันของเขาเป็นจริงได้ในเร็ววัน ลบทุกคำสบประมาทของคนมากหน้าหลายตาว่า "น้ำหน้าอย่างเมิงจะไปทำอะไรแดกวะ ..."
" เธออย่าคิดว่าเธอดีที่สุดนะ" และ อีกต่างๆนาๆ .. ใช่แล้ว วะ ฮะ ฮะ แรงผลักดัน และ ชีวิตของเขาอยู่มาด้วย "ความแค้น" เท่านั้น ..พลังด้านมืดดีๆนี่เอง ..

วะ ฮะ ฮะ

---

โอ้ย อ้วกจะแตก​... เขียนไรไปวะเนี่ยกรู ... ช่างน้ำเน่าจริงๆ

พอๆๆ ดรามาพอเท่านี้

แหม.. เวลารำลึกความหลังมันต้องเอาให้เนียนหน่อยดิ จะได้คล้อยตามก๊านนน


โอเค.... บลอกนี้มันคงเกิดจากเรื่องราวสะสมตามๆกันมา ตั้งแต่วันที่อยุ่ดีๆก็เอากล่องจดหมาย การ์ด เก่าๆ ที่ได้ตั้งแต่ตอนที่มาฮ่องกงใหม่ๆ ยันตอนนี้ มาอ่านเล่น รวมไปถึง มันก็ได้ฤกษ์ครบ ห้าปี ดีดัก(ดาน) ที่มาทำงานที๋ฮ่องกงพอดี ...

เรื่องราวสรุปโดย ย่อ(โคด) คงได้ประมาณ ... ว่า ...

ปีแรก: ปีแห่งการประหยัด

โอ้ยยย ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยล่ะสิ .... ฮาฮา ใช่แล้ว ปีแรก ประหยัดมาก ... ถึงมากที่สุด แหม่ คนพึ่งมาใหม่ๆ ปรับตัวไม่ทัน เวลาจะกิน จะซื้ออะไร คูณ 5 ตลอด ... ชัวสิ คูณปั้บ .. แม่ง แพงชิหาย ไม่ซื้อดีกว่า กินก็ประหยัดนะ จำได้ว่า ช่วงๆนั้นอาทิตย์นึ่งใช้ไม่ถึงสี่ร้อยเหรียญ เงินเก็บเป็นกอบเป็นกำมากๆ ประกอบกับค่าเงินฮ่องกงแข็งมากช่วงนั้น เลยรู้สึกว่าตัวเอง ร้วยรวย

ฮาฮาฮา ...

ปีที่สอง: ปีแห่ง ยูเรกา

ยูเรกาาา!!! ใช่แล้วครับ ยูเรกา หรือ พลันคิดได้ นั่นเอง ปีนี้มีสองเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดการคิดได้
โดยที่ทั้งสองเหตุการณ์เกิดในรูปแบบเดียวกันนั่นคือ.... เพื่อนที่โรงเรียน และเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาลัยเสียด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ทั้งๆที่ไมไ่ด้เป็นคนขับ และนั่งด้านหลังซะด้วย โดยเพื่อนผมทั้งสองคน เป็นคนไม่เที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ คือเรียกได้ว่า โอกาสเสียชีวิตน้อยกว่าคนอื่นๆด้วยประการทั้งปวง ... ( สู่สุขตินะเพื่อน) ..
กรูทำอะไรอยู่หว่า ... เก็บเงินไปแล้วมีความสุขไหม ความสุขคืออะไร ... ตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ...

ต้อง balance สิวะ ใช้ชีวิตเข้าไป เก็บมั่งใช้มั่ง อย่านั่งจมทุกข์ แล้วมีความสุขแค่ "ตัวเลข" ในสมุดบางๆที่เพิ่มขึ้น ที่กว่าจะได้ใช้ก็แก่แล้ว..

นั่นล่ะครับ ปีนี้เลยบานตะไท ไชโยไปเลย


ปีที่สาม: ปีแห่ง ... ความนิ่ง ....

ปีนี้ย้ายงานใหม่ ... ย้ายห้องใหม่ ... ปรับสภาพความเป็นอยู่ใหม่ .. การใช้ชีวิตยังคงเหมือนปีที่สอง ไม่ค่อยจะมีอะไรหวือหวามากมายนัก


ปีที่สี่: ปีแห่งการศึกษา ความรัก อกหัก และ ความตาย ​..

โอ้โห เยอะไปหมด ฮาฮาฮา ปีนี้บ้าบอมากๆ เป็นปีที่ไฟแห่งการศึกษาต่อลุกโชนถึงขีดสุดเพราะได้ค้นพบแล้วว่าอยากเรียนอะไร เลยได้กลับเมืองไทยซะห้าเดือน เพื่อไปเรียนและสอบโทเฟล โดยกะว่าจะส่งใบสมัครเรียนโทภายในปีนี้แหละ... แต่แล้วก็ยัง เพราะกะตังไม่มี... แหะๆ ... รวมถึงเรื่องความรักที่ผกผันถึงขีดสุด ทั้งรัก ทั้งตายโดยพร้อมเพรียงในช่วงเวลาเดียว โอ้วววว ... ไม่เอา เราไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก

ปีทีห้า: ปีแห่งการเดินทาง

หลังจากกลับมาจาก กทม ... ช่วงปีที่ผ่านมาก้เดินทางเป็นว่าเล่น ไปเซี่ยงไฮ้สองเดือน เกาหลีสามอาทิตย์ ไหนจะเวียดนาม และ เมืองจีนอีกหลายที่ สงสัยออฟฟิศเค้าจะเหม็นหน้าเลยส่งไปนั่นไปนี่เป็นว่าเล่นเลยทีเดียว ปีนี้ดูเหมือนเรื่องราวต่างๆโดยเฉพาะเรื่องงานจะดีเป็นพิเศษ (แหงดิ บ่นไปสามรอบ) ทำให้ไม่มีเวลาคิดเรื่องการศึกษาที่เคยไฟลุกโชนมาจากปีก่อนเอาซะเลย ทำให้มันเกือบจะมอดไปซะแล้ว(ยังมีอยู่นะ ไม่ใช่ไม่มี) โดยก็จะมีคำถามจากคนรอบข้างหลายคนว่า อ่าว เมื่อไหร่จะไปเรียนต่อซะทีล่ะเนี่ย( เอออ ตังไม่พอว้อย ... สี่ล้านน่ะ สี่ล้าน .. เอาตังมาให้กรูเด่ะ จะไปเรียนเดี๋ยวนี้เลย แหม้!!! )


ปีที่หก : ปีแห่งอะไรดี?

ไว้ปีหน้าจะมาเขียน ..​ฮาฮาฮา

ตั้งแต่เริ่มปีนี้มา ก็สับสนๆ แฮะ ... ทั้งอยากย้ายงานไปไกลๆ และ อยากไปเรียน ... แต่ตัดใจไม่ลงซะที เพราะ ยูไนเต็ดสเตท ออฟ อะเมริกา นี่มันช่างไกลจริงๆ ถ้าจะไปคงต้องตัดใจให้เหมือนกับตอนที่คิดจะมาฮ่องกงใหม่ๆเลยทีเดียว เพราะคงต้องไปเริ่มชีวิตใหม่เกือบทั้งหมด

แต่เอาเหอะ ปีนี้แหละ มันต้องมีอะไรซักอย่าง ที่เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นกะนายวรฤทธิ์นี่แหละ ... ซักอย่าง ... ซักอย่างน่า .. นะ




รู้ก่อน....ก็ไม่หนุกดิ

ฮาฮาฮา

---

ปล.

ครอบครัว - รักครับ

คณาจารย์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย - แน่นอน ... ถ้าไม่ได้เรียนภาควิชานี้.. ป่านนี้คง... รวยไปแล้ว ;p ..ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านคร้าบ โดยเฉพาะ 'จานฟูกับประโยค " วรฤทธิ์ วันนี้เธอชนะใจอาจารย์ " ตอนจูรี่ทีสิสเสร็จ ยังก้องอยู่ในหัวจนทุกวันนี้ครับ

พี่ติ๊ก - ถ้าพี่ไม่มารับพอร์ทผมไปวันนั้น ผมคงไม่มาเตร็ดเตร่แถวนี้ .. ขอบคุณมากๆครับพี่

พี่สง พี่แนน พี่นุ่น พี่ปิ๋ว พี่ชัช พี่แต้ว พี่นิด พี่กาน พี่หยี พี่นัท พี่เอ๋ พี่หมี พี่ตึก พี่เอ็ม - ขอบคุณพี่ๆครับ

เอม คุณหน่อย น้องมิ่ง ป้าปิ๋ม เฟบ แนน ตุ้ก เบิร์ด น้องหลิง คุณสุพพตา น้องเพลิน น้องป่าน น้องแจน กุ้กกิ้ก ลิลลี่ น้องนุ่น คุณพลอย คุณอัยย์ ป้าบี๋ คุณหนึ่ง คุณตุ้กตา ปุ๊ย ไอ่ฝน ไอ่อ้อน ไอ่กุ้ก ไอ่เอ็ม ไอ่นก ไอ่แซน ไอ่เต้ เจ้าเด็กน้อย นางเอก a65 esther xx bb คุณหมอฟัน - ดีใจมากที่เข้ามาในชีวิตกระผม ขอให้มีความสุขกันถ้วนหน้าถ้วนตาคร้าบ

เล็ก ชุ ตู่ ป้านุ้ย ไอ่ป้อม ไอ่เคน ไอ่น้อย ไอ่อั๋น เกิ้บ แทดดี้ ตอง โย ขวัญ บอย แฟค ตี้ โจ้ อั้น เอก ช้าง โก้ เก้ อู๋ บัดดี้ศจีพัน ชาวรหัส La22 เพื่อนๆถาปัด '64 และ เพื่อนAC110 - กรูคิดถึงพวกเมิงว่ะ ...

a(นามสมมติ) b(นามสมมติ).... - ขอให้มีความสุขมากๆ

ผู้ใดที่ไม่ได้เอ่ยนามก็ .. มีความสุขมากๆนะคร้าบ

และสุดท้าย..

ชาวแลนสเคปในเกาะเล็ก: บอย ปุ้ม หน่ำ ปีเตอร์ ยา กิ้บ ต่อ กรีน บอล อิ๋ง เก๋ อ้น หมูและเมีย เกียรติ - พรุ่งนี้เลี้ยงห้าปีที่ซานจูเก๋นะฮะ