คำถามที่ดังขึ้้นมาในหัวอีกครั้งพร้อมกับเสียงอาจารย์ดนัย ทายตะคุ ..ระหว่างการมาดูไซท์งานที่ Hainan
Hainan เป็นเกาะเล็กๆทางตอนใต้ของประเทศจีน อยู่ต่ำกว่าฮ่องกงลงมากระจุ๋งนึง ถ้าจะให้เปรียบเทียบก็คราวๆ เป็นภูเก็ตของเมืองจีนนั่นเอง เป็นเกาะที่มีรีสอรทเยอะมากๆ .. และงานของนายวรฤทธิ๋ในคราวนี้ก็คงหนีไม่พ้น ... รีสอรท์.... นั่นเอง
วันศุกร์ที่ขึ้นเครื่องมาเป็นวันวิปโยค มากๆ เพราะว่า ..หาข้าวกินไม่ได!บ้าไปแล้ว ตั้งแต่เดินเข้าสนามบินก็ใจนิ่ง เพราะมันยังไม่หิว กะว่าเข้าไปในเกต มันคงต้องมีอะไรให้กินมั่งแหละน่า ..
แต่คิดผิด .. เพราะมันไม่มีอะไรให้กิน
ก็ยังคงหวังต่อไปว่าบนเครื่องมันต้องมีอะไรกินมั่งสิวะ
แต่คิดผิด ... เพราะมันก็ยังคงไม่มีอะไรให้กิน
ก็ยังหวังต่อว่า ... ถึงสนามบินที่นั่นมันต้องมีแหละวะ
แต่คืดผิด ...เพราะมันปิดหมดแล้ว!!!
โอวพระเจ้า หิวชิปหาย ... เลยหงุดหงิดมาก เพราะยังไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ...
อย่าหวังน้ำบ่อหน้ายังคงใช้ได้เสมอจริงๆด้วย...
ส่ิงแรกที่ทำให้ยิ้มได้ตั้งแต่เดินทางไปสนามบินที่เซี่ยงไฮ้ จนถึง ไห่หนาน คือ ... เมื่อเดินออกมาขึ้นรถที่โรงแรมเค้าส่งมารับ ... เมื่อรถสตารท คนขับรถได้คลิกเปิดวิทยุรถยนต์ที่ยังเป็นระบบหมุนเพื่อเปิดอยู่ และแล้วสิ่งที่ตามมาตามกริยาการเปิดวิทยุนั้นคือ
.... มายยะฮี้ .. มายยะฮู็ ... มายยะฮ้า ...มายยะฮ้ะ ฮาาาา
โอ้วแม่ .. ขำขี้แตกขี้แตน.... ไม่นึกว่าเพลงมันจะตามมาหลอกมาหลอนถึงนี่ อารมดีขุึ้นมาหน่อยนึงทันตาเห็น ตั้งแต่มาเมืองจีนยังไม่เคยได้ยินเพลงต่างชาติเลยถ้ามันไม่ได้บรรเลงออกมาจากเมียตัวเงิน หรือ ลูกตัวขาว ของนายวรฤทธิ์ ยัง ยัง ยังไม่เท่าไหร่ หลังจากเพลงนั้นจบ มันก็ยังเป็นเพลงแดนซ์ อาร์ซีเอ รวมฮิต หนึ่ง และ สอง ตามมาเรื่อยๆอย่างไม่ขาดตอน ... แหม่ มันทำให้นึกถึงตอนชีวิตเสเพลตอนปีสาม ที่เที่ยว จันทร์ พุธ ศุกร์เสาร์ ยาวตลอดเทอม จริงๆ ก็เลยนั่งนึกย้อนไปในวัยนึ้น ยันถึงโรงแรมก็เกือบตีหนึ่ง
โรงแรมที่ออฟฟิศเปรยมาตั้งแต่ต้นว่าจะให้มาพักเนี่ย เค้าตีตรามาว่า ห้าดาว
ทำใ้ห้การคาดหวังของคำว่าห้าดาวตามประสบการณ์ความรู้ที่เคยเรียนมาเนี่ย ก็นะ รู้ๆกันอยู่
แต่กับไอ่สิงที่เจอเนี่ย คาดว่ามันได้ ห้าดาว เพียงเพราะแค่มีโปรแกรมที่โรงแรมระดับห้าดาวควรจะมีแล้วยื่นส่งรัฐเพื่อให้ได้ ห้าดาวมาเฉยๆ แน่ๆ ...แต่แง่ ความสวยงามถูกต้องของการใช้งาน และ เรื่องอื่น นี่ไม่ขอเอ่ย ..ไปดูบรรยายในอัลบัมรูปเอาเองละกันนะ.... เจรสสส
.. อืม ก็สมควรแล้วล่ะที่เขาต้องการพวกเรา ชาวภูมืสถาปนิก เพื่อมา แคสท์ อะ สเปล ยูส มาย แมจิก ให้เกิดขึ้นในที่นี้นั่นเอง
ฮาฮาฮา
กับคำถามยอดฮิตที่นิสิตภูมิสถาปัดย์รุ่น สิบเก้า จำได้เป็นอย่างดี จากการกล่าวของบุคคลในประโยคแรกว่า
แลนสเคป คือ อะราย ... ยย . ยย ..
เอ้า ไหนตอบซิ
จะบ้าเร้อะะะ ... กรูเรียนมาสี่ปี แล้วมาถามคำถามกันแบบนี้ .. อาจารย์เป็นใครมาจากไหนฟระ
แต่ ... มันเป็นคำถามง่ายๆ ที่ หาคำตอบได้ยากมากๆ
บ้างก็ว่า ... เป็น งานออกแบบภายนอกอาคาร บ้างก็ว่ามันเป็นการวางผัง บ้างก็ว่าถมๆ วงๆต้นไม้ ระบายสีเขียวๆไปให้มันเต็มๆเพลท ก็นั่นลแหละจบข่าว
แต่คำนิยามของงานแลนสเคปที่ผมประทับใจมากมาจากปากของ Mr. Frank Chow..พรินซิพอลออฟิศของกระผมเอง ดีกรีปริญญาโท จาก ฮาวาดยูนิเวอร์ซิตี้ เค้ากล่าวว่า ..
Landscape is a " Magic" ทำไมน่ะเหรอ ... เพราะว่า งานสถาปัตยกรรม เต็มที่ก็ได้รับคำชมแค่ว่า incredible, wonderful, awesome หรือ ต่างๆนาๆ แต่มันไม่เปลียนแปลง ไม่มหัศจรรย์ เพราะ..ยังไม่ใช่ Magic
งานของพวกเรา นั้นต่างไป ... งานของพวกเรา เล่นกับ ความเปลี่ยนแปลง เป็นไป ของธรรมชาติ งานของพวกเรา แม้จะดีไซน์เดียวกัน แต่ ธรรมชาติ ทำให้มันกลับต่างไป ตามช่วงเวลา นั่นเอง
Magic มันเลยบังเกิด...
เจรสสสสสส
เมื่อลองคิดดูดีๆจริงๆแล้ว ทุกวันนี้ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยนะ ถ้าเอากันจริงๆแล้วเนี่ย ไอ่บูลชิท ที่พล่ามมาทั้งหมด มันก็เท่านั้นแหละ
ฮา ฮา ฮา
ตราบใดที่สัญชาติญาณมนุษย์
ยังคงเรียกร้องธรรมชาติ
ยังคงถวิลหาความงาม
พระเจ้าก็คงต้องส่งพวกเรามาเสกสิ่งเหล่านั้นขึ้นมาบนพื้ดินผืนนี้
แต่
ตราบใดที่พวกเรา
ยังคงเรียกร้องความสะดวกสบาย
ยังคงถวิลหาธนบัตร
...ก็กรุณาอย่าต่อรองค่าแบบและควรจ่ายให้ตรงเวลาด้วยนะจ้ะ
นั่นแหละ คือ
Landscape
